Nichtigkeitsklage nach Art. 263 AEUV beim Gericht der Europäischen Union (Rechtssache T‑61/26) gegen den Beschluss der Europäischen Kommission in der Sache M.10815, mit dem die Kommission die Gründung eines Gemeinschaftsunternehmens von vier marktbeherrschenden Betreibern — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica und Vodafone — nach der Verordnung (EG) Nr. 139/2004 genehmigt hat. Der Kläger macht als Unionsbürger geltend, dass die Kommission den Zusammenschluss ohne ordnungsgemäße und vollständige Prüfung nach Art. 6 und 8 dieser Verordnung genehmigt hat: Sie prüfte weder die systematischen DSGVO-Verstöße der Beteiligten (automatisiertes Credit Scoring nach Art. 22 DSGVO und Leistungsverweigerung ohne informierte Einwilligung), noch den historischen Missbrauch einer beherrschenden Stellung (Margin Squeeze in der Sache AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), noch die Marktzutrittsschranken oder das Kartellrisiko der vier Marktbeherrscher. Dadurch wurde im Telekommunikationssektor eine oligopolistische Struktur verfestigt, die mit die höchsten Internet- und Mobilfunkpreise in Europa aufrechterhält und die finanziellen Interessen der Union nach Art. 325 AEUV schädigt. Der Kläger beantragt, den Beschluss M.10815 für nichtig zu erklären, der Kommission eine erneute Prüfung des Zusammenschlusses unter Berücksichtigung aller übergangenen Umstände aufzugeben und die Kosten des Verfahrens zu erstatten.
Dass eine konsequente Durchsetzung des EU-Rechts möglich ist, zeigt die Vorgeschichte der Beteiligten selbst — die Deutsche Telekom wurde wegen Missbrauchs einer beherrschenden Stellung (Margin Squeeze) bereits in der Sache AT.39523 sanktioniert. Beim Zusammenschluss M.10815 übersah die Kommission jedoch dieselben Praktiken und genehmigte den Zusammenschluss der vier Marktbeherrscher, obwohl die Verordnung 139/2004 es verbietet, einen Zusammenschluss zu genehmigen, bei dem Kartellbildung oder eine Verschlechterung der Verbraucherstellung droht. Die Folgen tragen die Verbraucheröffentlichkeit und der Unionshaushalt: Mobile Daten sind in Deutschland um ein Vielfaches teurer als in Staaten mit echtem Wettbewerb, und die EU finanziert zugleich aus öffentlichen Mitteln die digitale und die Telekommunikationsinfrastruktur (z. B. IRIS², EIB/InvestEU) für Unternehmen, die die Rechte der Bürger verletzen — wodurch eine doppelte Schädigung der finanziellen Interessen der EU entsteht.
Action for annulment under Article 263 TFEU before the General Court of the European Union (Case T‑61/26) against the decision of the European Commission in case M.10815, by which the Commission cleared the creation of a joint venture of four dominant operators — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica and Vodafone — under Regulation (EC) No 139/2004. As a citizen of the EU, the applicant argues that the Commission cleared the concentration without a proper and complete examination under Articles 6 and 8 of that regulation: it examined neither the participants’ systematic GDPR infringements (automated credit scoring under Article 22 GDPR and refusal of services without informed consent), nor the historical abuse of a dominant position (margin squeeze in case AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), nor the barriers to market entry or the cartel risk of the four dominant operators. This entrenched an oligopolistic structure in the telecommunications sector that sustains some of the highest internet and mobile-data prices in Europe and harms the financial interests of the Union under Article 325 TFEU. The applicant asks the Court to annul decision M.10815, to order the Commission to carry out a fresh examination of the concentration taking account of all the matters it overlooked, and to order the Commission to pay the costs.
That consistent enforcement of EU law is possible is shown by the participants’ own past — Deutsche Telekom was already sanctioned for abuse of a dominant position (margin squeeze) in case AT.39523. In concentration M.10815, however, the Commission overlooked the very same practices and cleared the merger of the four dominant operators, even though Regulation 139/2004 prohibits clearing a concentration where there is a risk of cartelisation or of a worsening of the position of consumers. The consequences are borne by the consumer public and by the Union budget: mobile data in Germany is several times more expensive than in states with real competition, while the EU at the same time finances, from public funds, digital and telecommunications infrastructure (e.g. IRIS², EIB/InvestEU) for entities that infringe citizens’ rights — giving rise to a twofold harm to the financial interests of the EU.
Žaloba o neplatnosť podaná podľa čl. 263 ZFEÚ na Všeobecný súd Európskej únie (vec T‑61/26) proti rozhodnutiu Európskej komisie vo veci M.10815, ktorým Komisia povolila vznik spoločného podniku štyroch dominantných operátorov — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica a Vodafone — podľa nariadenia (ES) č. 139/2004. Žalobca ako občan EÚ tvrdí, že Komisia koncentráciu schválila bez riadneho a úplného preskúmania podľa čl. 6 a 8 tohto nariadenia: nepreskúmala systematické porušovanie GDPR účastníkmi (automatizovaný credit scoring podľa čl. 22 GDPR a odmietanie služieb bez informovaného súhlasu), historické zneužívanie dominantného postavenia (margin squeeze vo veci AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), bariéry vstupu na trh ani riziko kartelizácie štyroch dominantov. Tým sa v telekomunikačnom sektore upevnila oligopolná štruktúra, ktorá udržiava jedny z najvyšších cien internetu a mobilných dát v Európe a poškodzuje finančné záujmy Únie podľa čl. 325 ZFEÚ. Žalobca žiada, aby súd rozhodnutie M.10815 zrušil, uložil Komisii vykonať nové preskúmanie koncentrácie so zohľadnením všetkých opomenutých skutočností a priznal náhradu trov konania.
Že dôsledné vymáhanie práva EÚ je možné, ukazuje samotná minulosť účastníkov — Deutsche Telekom už bola za zneužitie dominantného postavenia (margin squeeze) sankcionovaná vo veci AT.39523. Pri koncentrácii M.10815 však Komisia tie isté praktiky prehliadla a povolila spojenie štyroch dominantov, hoci nariadenie 139/2004 zakazuje schváliť koncentráciu, pri ktorej hrozí kartelizácia alebo zhoršenie postavenia spotrebiteľov. Dôsledky znáša spotrebiteľská verejnosť aj rozpočet Únie: mobilné dáta v Nemecku sú násobne drahšie než v štátoch so skutočnou konkurenciou a EÚ zároveň z verejných zdrojov financuje digitálnu a telekomunikačnú infraštruktúru (napr. IRIS², EIB/InvestEU) subjektom, ktoré porušujú práva občanov — čím vzniká dvojnásobné poškodenie finančných záujmov EÚ.
Tužba za poništenje na temelju čl. 263. UFEU-a pred Općim sudom Europske unije (predmet T‑61/26) protiv odluke Europske komisije u predmetu M.10815, kojom je Komisija odobrila osnivanje zajedničkog pothvata četiriju vladajućih operatora — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica i Vodafone — na temelju Uredbe (EZ) br. 139/2004. Tužitelj kao građanin EU-a tvrdi da je Komisija koncentraciju odobrila bez pravilnog i potpunog ispitivanja prema čl. 6. i 8. te Uredbe: nije ispitala ni sustavne povrede GDPR-a sudionika (automatizirani credit scoring prema čl. 22. GDPR-a i odbijanje usluga bez informiranog pristanka), ni povijesnu zlouporabu vladajućeg položaja (margin squeeze u predmetu AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), ni prepreke ulasku na tržište ni rizik kartelizacije četiriju vladajućih operatora. Time je u telekomunikacijskom sektoru učvršćena oligopolistička struktura koja održava jedne od najviših cijena interneta i mobilnih podataka u Europi i šteti financijskim interesima Unije prema čl. 325. UFEU-a. Tužitelj traži da Sud poništi odluku M.10815, naloži Komisiji da provede novo ispitivanje koncentracije uzimajući u obzir sve zanemarene okolnosti te da naknadi troškove postupka.
Da je dosljedna provedba prava EU-a moguća, pokazuje sama prošlost sudionika — Deutsche Telekom već je zbog zlouporabe vladajućeg položaja (margin squeeze) sankcioniran u predmetu AT.39523. Kod koncentracije M.10815 Komisija je pak previdjela iste te prakse i odobrila spajanje četiriju vladajućih operatora, iako Uredba 139/2004 zabranjuje odobriti koncentraciju kod koje prijeti kartelizacija ili pogoršanje položaja potrošača. Posljedice snose potrošačka javnost i proračun Unije: mobilni podaci u Njemačkoj višestruko su skuplji nego u državama sa stvarnim tržišnim natjecanjem, a EU istodobno iz javnih sredstava financira digitalnu i telekomunikacijsku infrastrukturu (npr. IRIS², EIB/InvestEU) za subjekte koji krše prava građana — čime nastaje dvostruka šteta za financijske interese EU-a.
Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE przed Sądem Unii Europejskiej (sprawa T‑61/26) przeciwko decyzji Komisji Europejskiej w sprawie M.10815, którą Komisja zezwoliła na utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa czterech dominujących operatorów — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica i Vodafone — na podstawie rozporządzenia (WE) nr 139/2004. Skarżący jako obywatel UE podnosi, że Komisja zatwierdziła koncentrację bez należytego i pełnego badania zgodnie z art. 6 i 8 tego rozporządzenia: nie zbadała ani systematycznych naruszeń RODO przez uczestników (zautomatyzowany credit scoring według art. 22 RODO i odmowa usług bez świadomej zgody), ani historycznego nadużywania pozycji dominującej (margin squeeze w sprawie AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), ani barier wejścia na rynek, ani ryzyka kartelizacji czterech dominujących podmiotów. Utrwaliło to w sektorze telekomunikacyjnym strukturę oligopolistyczną, która utrzymuje jedne z najwyższych cen internetu i danych mobilnych w Europie i szkodzi interesom finansowym Unii według art. 325 TFUE. Skarżący wnosi, aby Sąd stwierdził nieważność decyzji M.10815, nakazał Komisji przeprowadzenie ponownego badania koncentracji z uwzględnieniem wszystkich pominiętych okoliczności oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Że konsekwentne egzekwowanie prawa UE jest możliwe, pokazuje sama przeszłość uczestników — Deutsche Telekom został już za nadużywanie pozycji dominującej (margin squeeze) ukarany w sprawie AT.39523. Przy koncentracji M.10815 Komisja pominęła jednak te same praktyki i zezwoliła na połączenie czterech dominujących operatorów, chociaż rozporządzenie 139/2004 zakazuje zatwierdzania koncentracji, przy której grozi kartelizacja lub pogorszenie pozycji konsumentów. Konsekwencje ponosi ogół konsumentów i budżet Unii: dane mobilne w Niemczech są wielokrotnie droższe niż w państwach z rzeczywistą konkurencją, a UE jednocześnie finansuje ze środków publicznych infrastrukturę cyfrową i telekomunikacyjną (np. IRIS², EBI/InvestEU) na rzecz podmiotów naruszających prawa obywateli — przez co powstaje podwójna szkoda dla interesów finansowych UE.
Recurso de anulación con arreglo al artículo 263 TFUE ante el Tribunal General de la Unión Europea (asunto T‑61/26) contra la decisión de la Comisión Europea en el asunto M.10815, por la que la Comisión autorizó la creación de una empresa común de cuatro operadores dominantes — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica y Vodafone — con arreglo al Reglamento (CE) n.º 139/2004. El demandante, como ciudadano de la UE, alega que la Comisión autorizó la concentración sin un examen adecuado y completo con arreglo a los artículos 6 y 8 de dicho Reglamento: no examinó ni las infracciones sistemáticas del RGPD por los participantes (credit scoring automatizado con arreglo al artículo 22 RGPD y denegación de servicios sin consentimiento informado), ni el abuso histórico de posición dominante (margin squeeze en el asunto AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), ni las barreras de entrada al mercado ni el riesgo de cartelización de los cuatro operadores dominantes. Ello consolidó en el sector de las telecomunicaciones una estructura oligopolística que mantiene algunos de los precios de internet y de datos móviles más altos de Europa y perjudica los intereses financieros de la Unión con arreglo al artículo 325 TFUE. El demandante solicita al Tribunal que anule la decisión M.10815, ordene a la Comisión llevar a cabo un nuevo examen de la concentración teniendo en cuenta todas las circunstancias omitidas y condene en costas a la Comisión.
Que es posible una aplicación coherente del Derecho de la UE lo demuestra el propio pasado de los participantes — Deutsche Telekom ya fue sancionada por abuso de posición dominante (margin squeeze) en el asunto AT.39523. En la concentración M.10815, sin embargo, la Comisión pasó por alto esas mismas prácticas y autorizó la unión de los cuatro operadores dominantes, aun cuando el Reglamento 139/2004 prohíbe autorizar una concentración en la que exista riesgo de cartelización o de deterioro de la posición de los consumidores. Las consecuencias las soportan el público consumidor y el presupuesto de la Unión: los datos móviles en Alemania son varias veces más caros que en Estados con competencia real, y la UE, al mismo tiempo, financia con fondos públicos infraestructura digital y de telecomunicaciones (p. ej. IRIS², BEI/InvestEU) en favor de entidades que vulneran los derechos de los ciudadanos — de lo que resulta un doble perjuicio a los intereses financieros de la UE.
Ricorso di annullamento ai sensi dell’articolo 263 TFUE dinanzi al Tribunale dell’Unione europea (causa T‑61/26) contro la decisione della Commissione europea nel caso M.10815, con la quale la Commissione ha autorizzato la creazione di un’impresa comune di quattro operatori dominanti — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica e Vodafone — ai sensi del regolamento (CE) n. 139/2004. Il ricorrente, in quanto cittadino dell’UE, deduce che la Commissione ha autorizzato la concentrazione senza un esame adeguato e completo ai sensi degli articoli 6 e 8 di tale regolamento: non ha esaminato né le violazioni sistematiche del GDPR da parte dei partecipanti (credit scoring automatizzato ai sensi dell’articolo 22 GDPR e rifiuto di servizi senza consenso informato), né l’abuso storico di posizione dominante (margin squeeze nel caso AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), né le barriere all’ingresso nel mercato o il rischio di cartellizzazione dei quattro operatori dominanti. Ciò ha consolidato nel settore delle telecomunicazioni una struttura oligopolistica che mantiene alcuni tra i prezzi più elevati d’Europa per internet e dati mobili e lede gli interessi finanziari dell’Unione ai sensi dell’articolo 325 TFUE. Il ricorrente chiede al Tribunale di annullare la decisione M.10815, di ordinare alla Commissione di procedere a un nuovo esame della concentrazione tenendo conto di tutte le circostanze trascurate e di condannare la Commissione alle spese.
Che sia possibile un’applicazione coerente del diritto dell’UE lo dimostra il passato stesso dei partecipanti — la Deutsche Telekom è già stata sanzionata per abuso di posizione dominante (margin squeeze) nel caso AT.39523. Nella concentrazione M.10815, tuttavia, la Commissione ha trascurato le medesime pratiche e ha autorizzato l’unione dei quattro operatori dominanti, sebbene il regolamento 139/2004 vieti di autorizzare una concentrazione in cui vi sia il rischio di cartellizzazione o di peggioramento della posizione dei consumatori. Le conseguenze ricadono sul pubblico dei consumatori e sul bilancio dell’Unione: i dati mobili in Germania costano diverse volte più che negli Stati con una concorrenza reale, mentre l’UE finanzia al contempo, con fondi pubblici, infrastrutture digitali e di telecomunicazione (ad es. IRIS², BEI/InvestEU) a favore di soggetti che violano i diritti dei cittadini — da cui deriva un duplice pregiudizio agli interessi finanziari dell’UE.
Recours en annulation au titre de l’article 263 TFUE devant le Tribunal de l’Union européenne (affaire T‑61/26) contre la décision de la Commission européenne dans l’affaire M.10815, par laquelle la Commission a autorisé la création d’une entreprise commune de quatre opérateurs dominants — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica et Vodafone — au titre du règlement (CE) n° 139/2004. Le requérant, en tant que citoyen de l’UE, soutient que la Commission a autorisé la concentration sans un examen adéquat et complet au titre des articles 6 et 8 de ce règlement : elle n’a examiné ni les violations systématiques du RGPD par les participants (credit scoring automatisé au titre de l’article 22 RGPD et refus de services sans consentement éclairé), ni l’abus historique de position dominante (margin squeeze dans l’affaire AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), ni les barrières à l’entrée sur le marché ou le risque de cartellisation des quatre opérateurs dominants. Cela a consolidé dans le secteur des télécommunications une structure oligopolistique qui maintient parmi les prix les plus élevés d’Europe pour l’internet et les données mobiles et porte atteinte aux intérêts financiers de l’Union au titre de l’article 325 TFUE. Le requérant demande au Tribunal d’annuler la décision M.10815, d’enjoindre à la Commission de procéder à un nouvel examen de la concentration tenant compte de toutes les circonstances omises et de condamner la Commission aux dépens.
Qu’une application cohérente du droit de l’UE soit possible, le passé même des participants le démontre — Deutsche Telekom a déjà été sanctionnée pour abus de position dominante (margin squeeze) dans l’affaire AT.39523. Dans la concentration M.10815, la Commission a toutefois négligé ces mêmes pratiques et a autorisé l’union des quatre opérateurs dominants, alors même que le règlement 139/2004 interdit d’autoriser une concentration comportant un risque de cartellisation ou de détérioration de la position des consommateurs. Les conséquences sont supportées par le public des consommateurs et par le budget de l’Union : les données mobiles en Allemagne sont plusieurs fois plus chères que dans les États dotés d’une concurrence réelle, tandis que l’UE finance dans le même temps, sur fonds publics, des infrastructures numériques et de télécommunication (p. ex. IRIS², BEI/InvestEU) au profit d’entités qui violent les droits des citoyens — d’où un double préjudice aux intérêts financiers de l’UE.
Talan om ogiltigförklaring enligt artikel 263 FEUF vid Europeiska unionens tribunal (mål T‑61/26) mot Europeiska kommissionens beslut i ärende M.10815, genom vilket kommissionen godkände bildandet av ett gemensamt företag mellan fyra dominerande operatörer — Deutsche Telekom, Orange, Telefónica och Vodafone — enligt förordning (EG) nr 139/2004. Sökanden gör som unionsmedborgare gällande att kommissionen godkände koncentrationen utan en korrekt och fullständig prövning enligt artiklarna 6 och 8 i den förordningen: den prövade varken deltagarnas systematiska åsidosättanden av dataskyddsförordningen (automatiserad kreditvärdering enligt artikel 22 i dataskyddsförordningen och nekande av tjänster utan informerat samtycke), det historiska missbruket av dominerande ställning (margin squeeze i ärende AT.39523 — Slovak Telekom/Deutsche Telekom), eller inträdeshindren på marknaden eller kartellrisken hos de fyra dominerande operatörerna. Detta befäste en oligopolistisk struktur i telekomsektorn som upprätthåller några av de högsta priserna i Europa på internet och mobildata och skadar unionens ekonomiska intressen enligt artikel 325 FEUF. Sökanden yrkar att tribunalen ska ogiltigförklara beslut M.10815, förelägga kommissionen att göra en ny prövning av koncentrationen med beaktande av samtliga förbisedda omständigheter och förplikta kommissionen att ersätta rättegångskostnaderna.
Att en konsekvent tillämpning av EU-rätten är möjlig visar deltagarnas eget förflutna — Deutsche Telekom har redan sanktionerats för missbruk av dominerande ställning (margin squeeze) i ärende AT.39523. I koncentrationen M.10815 förbisåg kommissionen dock samma metoder och godkände sammanslagningen av de fyra dominerande operatörerna, trots att förordning 139/2004 förbjuder att godkänna en koncentration där det finns risk för kartellbildning eller för en försämring av konsumenternas ställning. Följderna bärs av konsumentallmänheten och av unionens budget: mobildata i Tyskland är flera gånger dyrare än i stater med verklig konkurrens, samtidigt som EU med offentliga medel finansierar digital infrastruktur och telekominfrastruktur (t.ex. IRIS², EIB/InvestEU) till förmån för aktörer som kränker medborgarnas rättigheter — vilket ger upphov till en dubbel skada på EU:s ekonomiska intressen.
Diesen Antrag übersetzen wir nicht in die einzelnen Sprachen, da es sich um ein nicht wesentliches Dokument handelt. Wir fügen ihn bei, damit die Verbraucher darüber informiert sind, was das alles mit sich bringt.
We are not translating this application into the individual languages, as it is a non-essential document. We include it so that consumers are informed about everything it entails.
Túto žiadosť neprekladáme do jazykov, lebo sa tu jedná o nepodstatný dokument. Prikladáme ho kvôli tomu, aby spotrebitelia boli o tom informovaní čo všetko to obnáša.
Ovaj zahtjev ne prevodimo na pojedine jezike jer se radi o nebitnom dokumentu. Prilažemo ga kako bi potrošači bili informirani o tome što sve to podrazumijeva.
Tego wniosku nie tłumaczymy na poszczególne języki, ponieważ jest to dokument nieistotny. Załączamy go po to, aby konsumenci byli poinformowani o tym, co to wszystko obejmuje.
No traducimos esta solicitud a los distintos idiomas, ya que se trata de un documento no esencial. La adjuntamos para que los consumidores estén informados de todo lo que ello conlleva.
Non traduciamo questa domanda nelle singole lingue, poiché si tratta di un documento non essenziale. La alleghiamo affinché i consumatori siano informati su tutto ciò che essa comporta.
Nous ne traduisons pas cette demande dans les différentes langues, car il s'agit d'un document non essentiel. Nous la joignons afin que les consommateurs soient informés de tout ce que cela implique.
Vi översätter inte denna ansökan till de enskilda språken, eftersom det rör sig om ett icke väsentligt dokument. Vi bifogar den för att konsumenterna ska vara informerade om allt vad detta innebär.
Am 22. Dezember 2025 teilte die Kanzlei des Gerichts mit, dass dem Antrag auf Eröffnung eines e‑Curia‑Zugangskontos (Az. DEM10029674 vom 19.12.2025) nicht stattgegeben werden könne. In dieser Antwort vom 24. Dezember 2025 nimmt der Antragsteller zur Kenntnis, dass ein e‑Curia‑Konto an die Stellung als Anwalt oder bevollmächtigter Vertreter gebunden ist und dass vor dem Gericht Anwaltszwang besteht. Er weist zugleich darauf hin, dass er den Zugang nicht als Vertreter Dritter, sondern ausschließlich als natürliche Person — als potenzieller Kläger — beantragt hat, und dass in der Mitteilung allein die Bedingung Nr. 3 (Vertretungsbefugnis) als nicht erfüllt gekennzeichnet ist, nicht dagegen die Unterschrift oder der Identitätsnachweis. Er ersucht daher um sachliche Klarstellung, ob sein eigenhändig unterzeichneter Papierantrag, der gemäß Art. 147 Abs. 6 der Verfahrensordnung des Gerichts per Einschreiben übersandt wurde, eingegangen und registriert ist, und auf welcher Rechtsgrundlage Bedingung Nr. 3 auf eine für sich selbst handelnde natürliche Person angewendet wird.
Zugleich kündigt er — wegen seiner Zahlungsunfähigkeit — einen Antrag auf Prozesskostenhilfe nach Art. 146 bis 150 der Verfahrensordnung an, der die verfahrensrechtliche Voraussetzung für die Beiordnung eines Rechtsanwalts bildet und parallel in Papierform eingereicht wird. Die Antwort hat ausdrücklich informierenden und verfahrensklärenden Charakter und zielt nicht auf eine erneute Überprüfung der e‑Curia‑Entscheidung ab. Ihre Bedeutung für die Rechtssache liegt in der Dokumentation des Punktes, an dem eine nicht anwaltlich vertretene natürliche Person an die Grenzen des elektronischen Zugangs zum Gericht stößt — eine Frage, die das Recht auf einen wirksamen Rechtsbehelf und ein unparteiisches Gericht nach Art. 47 der Charta der Grundrechte der EU berührt.
On 22 December 2025 the Registry of the General Court stated that the application for an e‑Curia access account (ref. DEM10029674 of 19 December 2025) could not be granted. In this reply of 24 December 2025 the applicant acknowledges that an e‑Curia account is tied to the status of a lawyer or authorised representative and that representation by a lawyer is mandatory before the General Court. He points out that he did not apply as a representative of third parties but solely as a natural person — a potential applicant — and that the notice marks only condition 3 (authority to represent) as unfulfilled, and not the signature or the proof of identity. He therefore asks for a substantive clarification of whether his hand‑signed paper form, sent by registered post under Article 147(6) of the Rules of Procedure of the General Court, was received and registered, and on what legal basis condition 3 is applied to a natural person acting on his own behalf.
At the same time — on account of his insolvency — he announces an application for legal aid under Articles 146 to 150 of the Rules of Procedure, which is the procedural precondition for the appointment of a lawyer, filed in parallel in paper form. The reply is expressly informative and procedural in character and does not seek review of the e‑Curia decision. Its significance for the case lies in documenting the point at which a natural person without a lawyer reaches the limits of electronic access to the Court — a question that touches on the right to an effective remedy and to a fair trial under Article 47 of the Charter of Fundamental Rights of the EU.
Dňa 22. decembra 2025 kancelária Všeobecného súdu oznámila, že žiadosti o otvorenie prístupového účtu k aplikácii e‑Curia (ref. DEM10029674 z 19.12.2025) nie je možné vyhovieť. V tejto odpovedi z 24. decembra 2025 žiadateľ berie na vedomie, že účet e‑Curia je viazaný na postavenie advokáta alebo oprávneného zástupcu a že pred Všeobecným súdom je zastúpenie advokátom povinné. Zároveň upozorňuje, že o prístup nežiadal ako zástupca tretích osôb, ale výlučne ako fyzická osoba — potenciálny žalobca — a že v oznámení je ako nesplnená označená jedine podmienka č. 3 (oprávnenie zastupovať), nie podpis ani doklad totožnosti. Žiada preto o vecné upresnenie, či jeho vlastnoručne podpísané listinné podanie, zaslané doporučene podľa čl. 147 ods. 6 Rokovacieho poriadku Všeobecného súdu, bolo doručené a zaevidované, a na akom právnom základe sa podmienka č. 3 uplatňuje na fyzickú osobu konajúcu za seba.
Súbežne — z dôvodu svojej insolventnosti — ohlasuje žiadosť o priznanie procesnej právnej pomoci podľa čl. 146 až 150 Rokovacieho poriadku, ktorá je procesným predpokladom pre ustanovenie právneho zástupcu a podáva sa paralelne v listinnej forme. Odpoveď má výslovne informačný a procesne vyjasňujúci charakter a nesmeruje k opätovnému preskúmaniu rozhodnutia o e‑Curia. Jej význam pre vec spočíva v doložení bodu, v ktorom nezastúpená fyzická osoba naráža na hranice elektronického prístupu k súdu — otázka, ktorá sa dotýka práva na účinný prostriedok nápravy a na spravodlivý proces podľa čl. 47 Charty základných práv EÚ.
Tajništvo Općeg suda 22. prosinca 2025. priopćilo je da se zahtjevu za otvaranje pristupnog računa aplikaciji e‑Curia (ref. DEM10029674 od 19. prosinca 2025.) ne može udovoljiti. U ovom odgovoru od 24. prosinca 2025. podnositelj prima na znanje da je račun e‑Curia vezan uz svojstvo odvjetnika ili ovlaštenog zastupnika te da je pred Općim sudom zastupanje po odvjetniku obvezno. Ujedno ističe da pristup nije tražio kao zastupnik trećih osoba, nego isključivo kao fizička osoba — potencijalni tužitelj — i da je u obavijesti kao neispunjen označen jedino uvjet br. 3 (ovlast za zastupanje), a ne potpis ni dokaz identiteta. Stoga traži sadržajno pojašnjenje je li njegov vlastoručno potpisani papirnati podnesak, poslan preporučenom poštom u skladu s člankom 147. stavkom 6. Poslovnika Općeg suda, zaprimljen i evidentiran te na kojoj se pravnoj osnovi uvjet br. 3 primjenjuje na fizičku osobu koja djeluje za sebe.
Istodobno — zbog svoje insolventnosti — najavljuje zahtjev za besplatnu pravnu pomoć na temelju članaka 146. do 150. Poslovnika, koji je postupovna pretpostavka za određivanje odvjetnika i podnosi se usporedno u papirnatom obliku. Odgovor je izričito informativne i postupovno pojašnjavajuće naravi i ne traži preispitivanje odluke o e‑Curiji. Njegova je važnost za predmet u dokumentiranju točke u kojoj fizička osoba bez odvjetnika dolazi do granica elektroničkog pristupa sudu — pitanje koje se dotiče prava na djelotvoran pravni lijek i na pošteno suđenje iz članka 47. Povelje Europske unije o temeljnim pravima.
W dniu 22 grudnia 2025 r. sekretariat Sądu poinformował, że wniosek o otwarcie konta dostępowego do aplikacji e‑Curia (sygn. DEM10029674 z 19 grudnia 2025 r.) nie może zostać uwzględniony. W niniejszej odpowiedzi z 24 grudnia 2025 r. wnioskodawca przyjmuje do wiadomości, że konto e‑Curia jest powiązane ze statusem adwokata lub upoważnionego przedstawiciela oraz że przed Sądem obowiązuje przymus adwokacki. Zwraca jednocześnie uwagę, że o dostęp nie wystąpił jako przedstawiciel osób trzecich, lecz wyłącznie jako osoba fizyczna — potencjalny skarżący — i że w zawiadomieniu jako niespełniony oznaczono jedynie warunek nr 3 (umocowanie do reprezentacji), a nie podpis ani dowód tożsamości. Wnosi zatem o merytoryczne wyjaśnienie, czy jego własnoręcznie podpisany wniosek papierowy, przesłany listem poleconym zgodnie z art. 147 ust. 6 regulaminu postępowania przed Sądem, wpłynął i został zarejestrowany, oraz na jakiej podstawie prawnej warunek nr 3 stosuje się do osoby fizycznej działającej we własnym imieniu.
Równocześnie — z powodu swojej niewypłacalności — zapowiada wniosek o przyznanie pomocy prawnej na podstawie art. 146–150 regulaminu postępowania, który stanowi procesową przesłankę wyznaczenia pełnomocnika i jest składany równolegle w formie papierowej. Odpowiedź ma wyraźnie charakter informacyjny i porządkujący procedurę i nie zmierza do ponownego rozpatrzenia decyzji w sprawie e‑Curia. Jej znaczenie dla sprawy polega na udokumentowaniu momentu, w którym osoba fizyczna bez adwokata napotyka granice elektronicznego dostępu do sądu — kwestia dotykająca prawa do skutecznego środka prawnego i do rzetelnego procesu na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych UE.
El 22 de diciembre de 2025 la Secretaría del Tribunal General comunicó que no podía estimarse la solicitud de apertura de una cuenta de acceso a la aplicación e‑Curia (ref. DEM10029674, de 19 de diciembre de 2025). En esta respuesta de 24 de diciembre de 2025 el solicitante toma nota de que la cuenta e‑Curia está vinculada a la condición de abogado o representante habilitado y de que ante el Tribunal General la representación por abogado es obligatoria. Señala al mismo tiempo que no solicitó el acceso como representante de terceros, sino exclusivamente como persona física — demandante potencial — y que en la comunicación solo se marca como no cumplido el requisito n.º 3 (facultad de representación), y no la firma ni el documento de identidad. Solicita por ello una aclaración material sobre si su formulario en papel, firmado a mano y enviado por correo certificado con arreglo al artículo 147, apartado 6, del Reglamento de Procedimiento del Tribunal General, fue recibido y registrado, y sobre qué base jurídica se aplica el requisito n.º 3 a una persona física que actúa en su propio nombre.
Al mismo tiempo — debido a su insolvencia — anuncia una solicitud de justicia gratuita conforme a los artículos 146 a 150 del Reglamento de Procedimiento, presupuesto procesal para la designación de abogado, presentada en paralelo en formato papel. La respuesta tiene carácter expresamente informativo y de clarificación procesal y no pretende una nueva revisión de la decisión sobre e‑Curia. Su relevancia para el asunto reside en documentar el punto en el que una persona física sin abogado alcanza los límites del acceso electrónico al Tribunal — cuestión que afecta al derecho a la tutela judicial efectiva y a un juez imparcial conforme al artículo 47 de la Carta de los Derechos Fundamentales de la UE.
Il 22 dicembre 2025 la cancelleria del Tribunale ha comunicato che la domanda di apertura di un account di accesso all'applicazione e‑Curia (rif. DEM10029674 del 19 dicembre 2025) non poteva essere accolta. Nella presente risposta del 24 dicembre 2025 il richiedente prende atto che l'account e‑Curia è legato alla qualità di avvocato o di rappresentante autorizzato e che dinanzi al Tribunale la rappresentanza da parte di un avvocato è obbligatoria. Egli osserva al contempo di non aver chiesto l'accesso quale rappresentante di terzi, bensì esclusivamente quale persona fisica — potenziale ricorrente — e che nella comunicazione risulta contrassegnata come non soddisfatta unicamente la condizione n. 3 (potere di rappresentanza), e non la firma né il documento d'identità. Chiede pertanto un chiarimento nel merito sul se il suo modulo cartaceo, firmato a mano e inviato con raccomandata ai sensi dell'articolo 147, paragrafo 6, del regolamento di procedura del Tribunale, sia pervenuto e registrato, e su quale base giuridica la condizione n. 3 si applichi a una persona fisica che agisce per sé.
Parallelamente — a causa della propria insolvenza — annuncia una domanda di gratuito patrocinio ai sensi degli articoli da 146 a 150 del regolamento di procedura, presupposto processuale per la nomina di un avvocato, depositata in parallelo in forma cartacea. La risposta ha carattere espressamente informativo e di chiarimento procedurale e non mira a un riesame della decisione su e‑Curia. La sua rilevanza per la causa consiste nel documentare il punto in cui una persona fisica priva di avvocato incontra i limiti dell'accesso elettronico al Tribunale — questione che tocca il diritto a un ricorso effettivo e a un giudice imparziale ai sensi dell'articolo 47 della Carta dei diritti fondamentali dell'UE.
Le 22 décembre 2025, le greffe du Tribunal a indiqué qu'il ne pouvait être fait droit à la demande d'ouverture d'un compte d'accès à l'application e‑Curia (réf. DEM10029674 du 19 décembre 2025). Dans la présente réponse du 24 décembre 2025, le demandeur prend acte de ce qu'un compte e‑Curia est lié à la qualité d'avocat ou de représentant habilité et de ce que la représentation par un avocat est obligatoire devant le Tribunal. Il souligne en même temps qu'il n'a pas sollicité l'accès en tant que représentant de tiers, mais exclusivement en tant que personne physique — requérant potentiel — et que la communication ne signale comme non remplie que la seule condition n° 3 (pouvoir de représentation), et non la signature ni la pièce d'identité. Il demande dès lors une clarification sur le fond quant au point de savoir si son formulaire papier, signé de sa main et adressé par lettre recommandée conformément à l'article 147, paragraphe 6, du règlement de procédure du Tribunal, a été reçu et enregistré, et sur quelle base juridique la condition n° 3 s'applique à une personne physique agissant pour elle‑même.
Il annonce parallèlement — en raison de son insolvabilité — une demande d'aide juridictionnelle au titre des articles 146 à 150 du règlement de procédure, condition procédurale préalable à la désignation d'un avocat, déposée en parallèle sous forme papier. La réponse revêt un caractère expressément informatif et clarificateur sur le plan procédural et ne tend pas à un réexamen de la décision relative à e‑Curia. Son intérêt pour l'affaire réside dans la documentation du moment où une personne physique non représentée se heurte aux limites de l'accès électronique au Tribunal — question qui touche au droit à un recours effectif et à un tribunal impartial au titre de l'article 47 de la charte des droits fondamentaux de l'UE.
Den 22 december 2025 meddelade tribunalens kansli att ansökan om att öppna ett åtkomstkonto till applikationen e‑Curia (ref. DEM10029674 av den 19 december 2025) inte kunde bifallas. I detta svar av den 24 december 2025 noterar sökanden att ett e‑Curia‑konto är knutet till ställningen som advokat eller behörigt ombud och att det råder advokattvång vid tribunalen. Han framhåller samtidigt att han inte ansökte om åtkomst i egenskap av ombud för tredje man, utan uteslutande som fysisk person — potentiell sökande — och att det i meddelandet endast är villkor nr 3 (behörighet att företräda) som markerats som ouppfyllt, inte underskriften eller identitetshandlingen. Han begär därför ett sakligt klargörande av om hans egenhändigt undertecknade pappersansökan, som skickats med rekommenderat brev enligt artikel 147.6 i tribunalens rättegångsregler, har inkommit och registrerats, och på vilken rättslig grund villkor nr 3 tillämpas på en fysisk person som agerar för egen räkning.
Samtidigt — på grund av sin insolvens — aviserar han en ansökan om rättshjälp enligt artiklarna 146–150 i rättegångsreglerna, vilken utgör den processuella förutsättningen för förordnande av advokat och ges in parallellt i pappersform. Svaret är uttryckligen av informativ och processuellt klargörande karaktär och syftar inte till en omprövning av beslutet om e‑Curia. Dess betydelse för målet ligger i att det dokumenterar den punkt där en fysisk person utan advokat möter gränserna för elektronisk tillgång till domstolen — en fråga som rör rätten till ett effektivt rättsmedel och till en opartisk domstol enligt artikel 47 i EU:s stadga om de grundläggande rättigheterna.
Dieses Dokument ist die Bestätigung der Übermittlung der Klage auf Nichtigerklärung des Joint Venture.
This document is the confirmation that the action for annulment of the Joint Venture was submitted.
Tento dokument je potvrdenie odoslania žaloby na zrušenie Joint Venture.
Ovaj dokument je potvrda o slanju tužbe za poništenje Joint Venturea.
Niniejszy dokument stanowi potwierdzenie wysłania skargi o stwierdzenie nieważności Joint Venture.
Este documento es la confirmación del envío del recurso de anulación de la Joint Venture.
Il presente documento è la conferma dell'invio del ricorso di annullamento della Joint Venture.
Le présent document constitue la confirmation de l'envoi du recours en annulation de la Joint Venture.
Detta dokument är bekräftelsen på att talan om ogiltigförklaring av Joint Venture har sänts in.
Dies ist das Begleitschreiben zum Beschluss über den Antrag auf Prozesskostenhilfe.
This is the covering letter accompanying the order on the application for legal aid.
Toto je sprievodný list k uzneseniu žiadosti o právnu pomoc.
Ovo je popratni dopis uz rješenje o zahtjevu za pravnu pomoć.
Jest to pismo przewodnie do postanowienia w sprawie wniosku o pomoc prawną.
Este es el escrito de acompañamiento del auto sobre la solicitud de justicia gratuita.
Questa è la lettera di accompagnamento dell'ordinanza sulla domanda di gratuito patrocinio.
Il s'agit de la lettre d'accompagnement de l'ordonnance relative à la demande d'aide juridictionnelle.
Detta är följebrevet till beslutet om ansökan om rättshjälp.
Das Gericht teilt mir mit, dass ich vor dem Gericht der Europäischen Union durch einen Anwalt vertreten sein muss und dass ich dafür das Formular verwenden muss.
The Court informs me that I must be represented by a lawyer before the General Court of the European Union and that I must use the form for that purpose.
Súd mi oznamuje, že musím byť zastúpený pred všeobecným súdom EU advokátom a že mám použiť na to formulár.
Sud mi priopćuje da pred Općim sudom Europske unije moram biti zastupan po odvjetniku i da za to moram upotrijebiti obrazac.
Sąd informuje mnie, że przed Sądem Unii Europejskiej muszę być reprezentowany przez adwokata i że mam w tym celu użyć formularza.
El Tribunal me comunica que ante el Tribunal General de la Unión Europea debo estar representado por un abogado y que para ello he de utilizar el formulario.
Il Tribunale mi comunica che dinanzi al Tribunale dell'Unione europea devo essere rappresentato da un avvocato e che a tal fine devo utilizzare il modulo.
Le Tribunal m'informe que je dois être représenté par un avocat devant le Tribunal de l'Union européenne et que je dois utiliser le formulaire à cette fin.
Tribunalen meddelar mig att jag måste företrädas av en advokat vid Europeiska unionens tribunal och att jag ska använda formuläret för detta.
8. Nach alledem ist der vorliegende Antrag gemäß Art. 146 Abs. 2 der Verfahrensordnung zurückzuweisen, ohne dass geprüft zu werden braucht, ob der Antragsteller nachgewiesen hat, dass er wegen seiner wirtschaftlichen Lage ganz oder teilweise außerstande war, die Kosten des Verfahrens zu tragen.
Aus der Praxis schließe ich, dass die EU aus den Gerichten uneinnehmbare Festungen gemacht hat — auch aus dem Gericht der Europäischen Union.
8. In the light of all the foregoing considerations, the present application must be rejected, in accordance with Article 146(2) of the Rules of Procedure, without it being necessary to examine whether the applicant has established that, because of his financial situation, he was wholly or partly unable to meet the costs of the proceedings.
From experience I conclude that the EU has turned its courts into impregnable fortresses — including the General Court of the European Union.
8. S ohľadom na všetky predchádzajúce úvahy sa táto žiadosť musí zamietnuť v súlade s článkom 146 ods. 2 Rokovacieho poriadku, bez toho, aby bolo potrebné skúmať, či žiadateľ preukázal, že z dôvodu svojej finančnej situácie bol celkom alebo čiastočne neschopný znášať náklady konania.
Z praxe usudzujem, že EU si urobila zo súdov nedobytné pevnosti ako aj zo Všeobecného súdu Európskej Únie.
8. Uzimajući u obzir sva prethodna razmatranja, ovaj zahtjev valja odbiti u skladu s člankom 146. stavkom 2. Poslovnika, a da nije potrebno ispitivati je li podnositelj dokazao da zbog svoje financijske situacije u cijelosti ili djelomično nije bio u mogućnosti snositi troškove postupka.
Iz prakse zaključujem da je EU od svojih sudova napravila neosvojive tvrđave — pa tako i od Općeg suda Europske unije.
8. W świetle całości powyższych rozważań niniejszy wniosek należy oddalić zgodnie z art. 146 § 2 regulaminu postępowania, bez potrzeby badania, czy wnioskodawca wykazał, że ze względu na swoją sytuację majątkową był całkowicie lub częściowo niezdolny do poniesienia kosztów postępowania.
Z praktyki wnioskuję, że UE uczyniła ze swoich sądów niezdobyte twierdze — w tym z Sądu Unii Europejskiej.
8. A la luz de todas las consideraciones anteriores, procede desestimar la presente solicitud, con arreglo al artículo 146, apartado 2, del Reglamento de Procedimiento, sin que sea necesario examinar si el solicitante ha acreditado que, debido a su situación económica, se encontraba total o parcialmente imposibilitado para hacer frente a los gastos del procedimiento.
De la práctica deduzco que la UE ha convertido sus tribunales en fortalezas inexpugnables — también el Tribunal General de la Unión Europea.
8. Alla luce di tutte le considerazioni che precedono, la presente domanda deve essere respinta, conformemente all'articolo 146, paragrafo 2, del regolamento di procedura, senza che sia necessario esaminare se il richiedente abbia dimostrato che, a causa della sua situazione economica, si trovava nell'impossibilità totale o parziale di far fronte alle spese del procedimento.
Dalla pratica deduco che l'UE ha fatto dei propri organi giurisdizionali fortezze inespugnabili — compreso il Tribunale dell'Unione europea.
8. Au vu de l'ensemble des considérations qui précèdent, la présente demande doit être rejetée, conformément à l'article 146, paragraphe 2, du règlement de procédure, sans qu'il soit nécessaire d'examiner si le demandeur a établi que, en raison de sa situation économique, il se trouvait dans l'incapacité totale ou partielle de faire face aux frais de l'instance.
De la pratique, je conclus que l'UE a fait de ses juridictions des forteresses imprenables — y compris du Tribunal de l'Union européenne.
8. Mot bakgrund av samtliga ovanstående överväganden ska förevarande ansökan avslås i enlighet med artikel 146.2 i rättegångsreglerna, utan att det är nödvändigt att pröva huruvida sökanden har visat att han på grund av sin ekonomiska situation helt eller delvis saknade möjlighet att bära rättegångskostnaderna.
Av erfarenhet drar jag slutsatsen att EU har gjort sina domstolar till ointagliga fästningar — även Europeiska unionens tribunal.